چگونه می شنویم؟

چگونه می شنويم ؟

شنوایی

هنگامی که سروصداي مي‌شنويم، ارتعاشات يا همان امواج صوتي از درون هوا می‌گذرند. پرده صماخ گوش يک غشای کشيده‌‌شده مانند پوست يک طبل است. هنگامی که امواج صوتي به اين پرده برخورد می‌کنند، آن را به ارتعاش درمی‌آورند و ما اين ارتعاشات را به صورت صدا درک می‌کنيم. هنگامي که ارتعاشات به پرده صماخ برخورد می‌کنند، زنجيره‌ای از واکنش‌ها رخ می‌دهد. پرده صماخ که کوچک‌تر و نازک‌تر از ناخن انگشت شماست، ارتعاشات را به 3 استخوان کوچک درون گوش ميانی منتقل مي‌کند که کوچک‌ترين استخوان‌های بدن شما هستند.

اولين استخوان، استخوان چکشی، بعدش استخوان سندانی و درنهايت، استخوان رکابی است. ارتعاشات از طريق اين 3 استخوان به يک لوله مارپيچی در گوش داخلی می‌رسد که حلزون گوش نام دارد. درون حلزون گوش هزاران پايانه عصبي مويی شکل وجود دارد که به آنها مژک يا سيليا مي‌گويند. هنگامي که اين حلزون مرتعش مي‌شود، اين مژک‌ها به حرکت در می‌آيند. سپس اين مژک‌ها اين حرکت را به صورت پيام عصبی درمی‌آورند که از طريق عصب شنوايی به مغز فرستاده می‌شود. مغز شما اين پيام‌های عصبی را تفسير می‌کند و به شما می‌گويد که چه چيزی را داريد می‌شنويد. عصب‌شناسان تا به حال به طور کامل درک نکرده‌اند که چگونه ما داده‌هاي خام مربوط به صدا را هنگامی که وارد بخش مربوط به شنوايي در قشر مغز می‌شود، پردازش می‌کنيم.

گوش به جز شنيدن چه‌کار می کند ؟

گوش‌های شما تنها شنوايی را براي شما امکان‌پذير نمي‌کنند. آنها به شما کمک می‌کنند که تعادل‌ تان را نيز حفظ کنيد. نزديک به رأس حلزون گوش 3 حلقه وجود دارد که به آنها مجاری نيم‌دايره می‌گويند. اين مجاری پر از مايعی هستند که هنگام حرکت سر شما به حرکت در می‌آيند. حرکت مايع درون اين مجاری مژک‌های درون آنها را تحريک می‌کند، در نتيجه پيام‌هايی به مغز فرستاده می‌شود که به شما می‌گويد بدن شما چگونه در حال حرکت است.

اندام کورتی ؛ واحد شنوايی

اندام کورتي (اندام مارپيچي) اندامي درون گوش داخلي است که حاوی سلول‌های حسی شنوايی يا سلول‌های مويی است. اين اندام را به خاطر بزرگداشت کالبدشناس ايتاليايي، آلفونسو جياکومو کورتی که پژوهش‌های ميکروسکوپی بر روي دستگاه شنوايی پستانداران انجام داد، به اين نام می‌خوانند.

ساختمان گوش داخلی

اندام کورتی يک ساختار بسيار تخصص ‌يافته است که ارتعاشات مايع درون حلزون شنوايی – که در نتيجه انتقال امواج صوتی از گوش ميانی به وجود آمده‌اند، با به جنبش درآمدن موهاي سلول‌هاي مويی که درون آن وجود دارند، پاسخ می‌دهد. هر اندام کورتی حاوي 15000 تا 20000 گيرنده عصبي شنوايي است. هر کدام از اين گيرنده‌ها به يک سلول مويي خاص خود مرتبط هستند. تکان خوردن مژک‌‌هاي سلول‌هاي مويي، در نتيجه انتقال صدا، باعث باز شدن کانال‌هاي يونی در اين سلو‌ل‌ها مي‌شود، و در نتيجه يک پيام الکتريکی – عصبی ايجاد و به قشر شنوايی در مغز فرستاده می‌شود.

گوش خارجي و گوش مياني به عنوان تبديل‌کننده‌هاي مکانيکي صدا عمل مي‌کنند، بنابراين هنگامي که امواج صدا به اندام کورتي مي‌رسند، دامنه فشار اين امواج آنها 22 برابر اين ميزان در هوايی است که به لاله گوش مي‌رسد. اندام کورتی در نتيجه صداهای با شدت زياد ممکن است دچار آسيب شود، و در نتيجه کم‌شنوايي ناشي از سروصدا به وجود آيد. اندام کورتي در واقع ساختاري است که امواج فشاری را به تکانه‌هاي الکتريکي بدل مي‌کند، که به مغز فرستاده مي‌شود.

سلول‌هاي مویی، گيرنده‌های حسی هستند که هم در حلزون شنوايی گوش داخلی – براي درک صدا – و هم در دهليز يا وستيبول گوش داخلی – براي حس تعادل- عمل مي‌کنند. اين سلول‌ها درون اندام کورتی روی يک لايه‌ نازک غشای پايه در حلزون گوش داخلی قرار دارند. نام آنها از کلافه‌هايی از مژک‌ها گرفته شده است که از راس اين سلول‌ها بيرون می‌آيد، و ساختاری به نام نوار مويی می‌سازد.

اين نوار مويی درون “اسکالا مديا”، يک لوله پر از مايع درون حلزون قرار مي‌گيرد. سلول‌های مويي به دو نوع که از لحاظ ساختمان و کارکرد متفاوتند، تقسيم می‌شوند: سلول‌های مويی داخلی و سلول‌های مويی خارجی. آسيب به اين سلول‌ها باعث کاهش حساسيت شنوايی می‌شود.

سلول‌هاي مويي خارجی پيام‌هاي عصبي به مغز نمی‌فرستند، بلکه نقش‌شان تقويت مکانيکي صداهاي کم‌شدتي است که به حلزون گوش داخلي مي‌رسند. سلول‌های مويی داخلی هستند که ارتعاشات صوتی را که به درون مايع حلزونی رسيده است به پيام‌هاي الکتريکی بدل می‌کند که از راه عصب شنوايی به بخش شنوايی در ساقه مغز و قشر مغز فرستاده می‌شود.

کلینیک شنوایی شناسی و سمعک نیوشا
کلینیک شنوایی شناسی و سمعک نیوشا